Κώστας: μη καπνιστής | Μάκης: καπνιστής

- Γκουχ, γκουχ!

- Τι έγινε ρε;

- Δεν μπορώ το τσιγάρο σου ρε Μάκη. Με πνίγει! 100 φορές σου είπα να μην καπνίζεις μες τα μούτρα μου.

- Έλα ρε μαλάκα… Τι θα πάθεις;

- Εσύ να καπνίζεις όσο θες. Επιλογή σου είναι. Εγώ τα πνευμόνια μου τα θέλω!

- Ωχού ρε γκρινιάρη! Ούτε ένα τσιγάρο δεν μας αφήνεις να κάνουμε. Όλο κλαίγεσαι. Αφού δεν είναι σίγουρο ότι το παθητικό κάπνισμα βλάπτει. Μόνο 2 στους 100.000 μη καπνιστές πεθαίνουν από καρκίνο του πνεύμονα.

- Χέστηκα. Και ένας στα 30.000.000 να πεθαίνει ή ακόμη και να είναι απολύτως ασφαλές, δεν το μπορώ. Απλά δεν αντέχω ρε, πως το λένε; Πνίγομαι…

- … να πίνεις νεράκι…

- …τα ρούχα μου βρωμάνε…

- … να τα πλένεις πιο συχνά…

- … και επιπλέον με τσούζουν τα μάτια!

- …

-  Τι; Σοβαρά μιλάω ρε.

- Το ξέρω, αλλά τι θες να κάνω; Ανάγκη είναι αυτή.

- Να βγεις έξω ρε 2-3 λεπτά να κάνεις το τσιγάρο σου και μετά ξαναμπες.

- Θες να με ξεπαγιάσεις ρε; Να βγεις εσύ έξω να πάρεις αέρα στο ψωφόκρυο, να σου ξετσούξουν τα μάτια και να ξαναμπεις.

- Δεν τρώγεσαι ρε!

- Ελευθερία δεν έχουμε; Είναι ρατσιστικό να βγαίνω έξω, λες και είμαι κανένας λεπρός. Τι κάνω στο κάτω-κάτω; Καπνίζω! Δεν χτυπάω πρέζα!

- Μακάρι να χτυπούσες πρέζα! Τότε τουλάχιστον θα ένιωθες μια ντροπή και δεν θα το έκανες μπροστά  μου, ενώ βλέπεις πόσο με πειράζει.

- Είσαι μαλάκας ρε! Να… Το έσβησα! Φασίστα!

- Σε ευχαριστώ!

-Κάτι τέτοια μέτρα του Χίτλερ υποστηρίζετε εσείς οι αντικαπνιστές και οι κυβερνήσεις μας υποδουλώνουν μέρα με τη μέρα! Σήμερα το τσιγάρο, αύριο το ποτό, μετά τι;

-Ωχού… Καλά! Είμαι φασίστας επειδή δεν γουστάρω τον καπνό σου. Έγινε! Να αλλάξουμε θέμα τώρα; Δεν έχω όρεξη…

Οι δυο φίλοι σωπαίνουν… Μια τηλεόραση ακούγεται στο βάθος: “Ο Νικολά Σαρκοζί σκληραίνει τη στάση του απέναντι στους Ρομά. Οι απελάσεις συνεχίζονται με αμείωτο ρυθμό”.

Ο Μάκης γυρνάει και λέει στον Κώστα: “Καλά τους κάνει ρε! Τους κωλόγυφτους. Δεν είμαι ρατσιστής, αλλά κλέβουν, βρωμίζουν και μετά ζητάνε και τα ρέστα. Έναν τέτοιο πολιτικό με αρχίδια χρειαζόμαστε και εδώ για να μπει τάξη!” Ο Κώστας κουνάει αδιάφορα το κεφάλι συγκαταβατικά, ενώ έχει καρφώσει το βλέμα του στην διπλανή παρέα που απολαμβάνει το τσιγαράκι της, πνίγοντας τα γύρω τραπέζια στον καπνό… Σηκώνεται, αφήνει 5 ευρώ και φεύγει.

“Τι τον έπιασε τώρα;”, σκέφτεται ο Μάκης, καθώς κοιτά την τηλεόραση χαμογελώντας. Η Πετρούλα λέει τον καιρό…

Δυο πραγματάκια που έμαθα για το Ubuntu, τα οποία ίσως φανούν χρήσιμα και σε άλλους χρήστες της καλύτερης (κατά την άποψή μου) διανομής Linux αυτή τη στιγμή.

Δημιουργία εντολών-shortcut για το τερματικό
Όπως και να το κάνουμε, μερικές φορές χρειάζεται ακόμη να χρησιμοποιούμε το τερματικό για να τρέχουμε κάποια προγράμματα ή να κάνουμε κάποιες ιδιαίτερες ρυθμίσεις. Εγώ για παράδειγμα έχω στημένο το Xammp (πρώην Lammp) και κάθε φορά που θέλω να το εκκινήσω πρέπει να γράφω: sudo /opt/lampp/lampp start και για να το σταματήσω sudo /opt/lampp/lampp stop. Δεν θα ήταν πολύ ευκολότερο εάν αντί για συνηθισμένες εντολές-μακρινάρια, γράφαμε απλά μια λέξη-κλειδί (ψευδοεντολή) η οποία θα αντιστοιχεί σε αυτές;
Αυτό γίνεται πολύ εύκολα:

1. Ανοίγετε το αρχείο ~/.bashrc (πηγαίνετε στο αρχικό directory και πατήστε CTRL+H για να εμφανιστεί το κρυφό αρχείο).
2. Προσθέτετε την ακόλουθη γραμμή
   alias Entoli=”To makrinari sas”
   π.χ. στην περίπτωσή μου έγραψα: alias lammpstart=”sudo /opt/lampp/lampp start”
3. Αποθηκεύετε το αρχείο. Πλέον μπορείτε να χρησιμοποιείτε την ψευδοεντολή

Άνοιγμα αρχείων και φακέλων ως admin

Μερικές φορές χρειάζεται να ανοίγουμε ορισμένους φακέλους ως admin ώστε να μπορούμε να αντιγράψουμε και να μετακινήσουμε αρχεία. Ο κλασσικός τρόπος είναι να ανοίξουμε το τερματικό και να τρέξουμε τον Nautilus με την εντολή sudo. Υπάρχει όμως ένα μικρό add-on για τον Nautilus που κάνει την ζωή μας πιο εύκολη, επιτρέποντας να ανοίγουμε αρχεία και φακέλους με δικαιώματα admin, απλά κάνοντας ένα δεξί κλικ πάνω τους και κάνοντας κλικ στην αντίστοιχη επιλογή (“Run as administrator”). Το όνομα αυτού, nautilus-gksu. Για να το εγκαταστήσετε ανοίξτε το Ubuntu Software Center (Applications>Ubuntu Software Center) και στην αναζήτηση γράψτε nautilus-gksu. Πατήστε install και είστε έτοιμοι! Θα χρειαστεί να επανεκκινήσετε το σύστημά σας για να εμφανιστεί η επιλογή του nautilus-gksu.

[pic via iconfinder]

[video: tvxs]

Η ελευθερία στην έκφραση των “αντιφρονούντων” και των “ανήθικων” της κάθε εποχής δυστυχώς δεν είναι δεδομένη. Ποτέ δεν ήταν. Ανέκαθεν η εξουσία, είτε αυτή ήταν ντυμένη με τον μανδύα της θρησκείας, είτε της πολιτικής, επιθυμούσε και συνεχίζει να επιθυμεί τον απόλυτο έλεγχο της μάζας. Γι’ αυτό και διστάζει να δημιουργήσει τους πιο παράλογους και ανήθικους μηχανισμούς λογοκρισίας ή/και προπαγάνδας. Σε αυτούς μπορεί να περιλαμβάνονται θρησκευτικοί και ηθικοπλαστικοί νόμοι, ωμή λογοκρισία ή ακόμη και εκτελέσεις των “αντιδραστικών στοιχείων”.

Με το παραπάνω βίντεο το TVXS μου θύμισε το Index Librorum Prohibitorum, τον κατάλογο με τα απαγορευμένα βιβλία βάσει της θρησκευτικής εξουσίας της Καθολικής Εκκλησίας. Εάν διαβάσει κανείς ποια ονόματα και ποια έργα περιλαμβάνονται εκεί, θα έλεγε ότι ο θρησκευτικός φανατισμός καταδίκασε τα μεγαλύτερα έργα της ανθρωπότητας, τα οποία αποδείχθηκαν εξαιρετικά χρήσιμα εργαλεία για την πρόοδο των επιστημών, της φιλοσοφίας και των τεχνών.

Ας δούμε ποια βιβλία θεωρούσε η Καθολική Εκκλησία ως απαγορευμένα (και έργα του διαβόλου, ίσως!) έως και το 1966, όταν και ουσιαστικά καταργήθηκε ο εν λόγω κατάλογος.

• Kant: Kritik der reinen Vernunft (1827)
• Galileo Galilei: Άπαντα
• Rousseau, Jean-Jacques: 4 φιλοσοφικά συγγράμματα
• Descartes: 7 δικά του φιλοσοφικά συγγράμματα και 4 άλλων φιλοσόφων/επιστημόνων που αναφέρονταν στο έργο του
• Voltaire: Άπαντα
• La Fontaine: Contes et nouvelles en vers (1703)
• Victor Hugo: 2 μυθιστορήματα
• Dumas, Alexandre: 2 Μυθιστορήματα
• Νίκος Καζαντζάκης: Ο τελευταίος πειρασμός (1961)

Και φυσικά ο κατάλογος αυτός δεν αποτελεί την μοναδική τιτάνια προσπάθεια λογοκρισίας. Παρόμοιες πρακτικές συνεχίζονται και σήμερα σε πάρα πολλές χώρες του κόσμου.

Η υπεράσπιση του ελεύθερου λόγου και της διάδοσης των ιδεών δεν είναι εύκολη υπόθεση. Κυρίως γιατί πολλές φορές οι υπερασπιστές τους έρχονται αντιμέτωποι με την υπεράσπιση ιδεών αντίθετες με τα πιστεύω τους. Το “μπορεί να διαφωνώ με τα όσα λες, αλλά θα υπερασπιστώ το δικαίωμά σου να τα λες” θα πρέπει να γίνει ένα σύνθημα που θα μας παρακινεί όλους προς αυτή την κατεύθυνση…

Υ.Γ. Το tvxs κάνει και μια πολύ έξυπνη υποσημείωση. Στον κατάλογο των απαγορευμένων βιβλίων η Καθολική Εκκλησία δεν θεώρησε απαραίτητο να συμπεριλάβει και το βιβλίο “Ο αγών μου” του Χίτλερ. Φαίνεται πως δεν είδαν τίποτε το αντιχριστιανικό στις ιδέες του…

Ας υποθέσουμε ότι θέλεις να κάνεις μια εργασία στο Πανεπιστήμιο, έτσι; Και για να την κάνεις, θα πρέπει να επιλέξεις τους καλύτερους, ώστε να είναι όσο το δυνατόν πιο ποιοτικό το τελικό αποτέλεσμα. Το ερώτημα είναι με ποια κριτήρια επιλέγεις τους καλύτερους.

Θα μιλήσω για εμένα και το φτωχό μου μυαλό. Πριν επιλέξω κάποιον λοιπόν, θα κοιτούσα τα εξής:

• Το CV του για να δω τι έχει κάνει στο παρελθόν, αν σχετίζεται με την εργασία που θέλω να κάνω, πόση πείρα έχει κτλ
• Σημαντικό επίσης θεωρώ να κάνω μια αναζήτηση για να δω τι έχει γράψει σε papers, εάν έχει πέσει σε αντιφάσεις σε αυτά που γράφει και στην τελική, αν απλά πηγαίνει όπου φυσάει ο άνεμος.
• Τέλος, θα με ενδιέφερε και το ήθος του συγκεκριμένου ατόμου. Μπορεί να είναι άριστος στην δουλειά του, αλλά τι να το κάνω αν συμπεριφέρεται ως νυφίτσα απέναντι στους συναδέλφους του;

Σκεπτόμενος τα πιο πάνω συνειδητοποίησα ότι ποτέ, μα ποτέ δεν θα επέλεγα τον κ. Σαμαρά για συνεργάτη μου και πόσο μάλιστα για… πρωθυπουργό. Γιατί το λέω αυτό; Ας πάρουμε τα σημεία ένα-ένα και θα σας εξηγήσω να καταλάβετε τι εννοώ.

Το CV ενός πολιτικού αρχηγού

Προσωπικά πιστεύω ότι ένας πολιτικός αρχηγός και μάλιστα ένας αρχηγός κράτους θα πρέπει να έχει επιδείξει αρκετά “ταλέντα” πριν καταλάβει μια τόσο σημαντική θέση. Αλίμονο, δεν θα περίμενα όλοι οι πολιτικοί αρχηγοί να έχουν πάρει PhD, αλλά το λιγότερο που θέλω είναι να έχουν δείξει πως είναι ενεργά μέλη αυτής της κοινωνίας, ότι έχουν βγει εκεί έξω, έχουν εργαστεί και ξέρουν ποια είναι τα προβλήματά μου! Δεν θέλω κάποιον που έχει ζήσει σε μια γυάλα -οικογενειακή ή πολιτική- και η μόνη δουλειά που ξέρει να κάνει είναι να… κερδίζει ψήφους! Ρίχνοντας μια ματιά στο CV του κ. Σαμαρά βλέπουμε ότι σπούδασε Οικονομικά και έκανε και ένα μεταπτυχιακό στην διοίκηση επιχειρήσεων. Και αυτή ήταν και όλη του η επαφή με τον κόσμο έξω από την πολιτική του γυάλα. Έκτοτε (από το 1977 έως και σήμερα) ασχολείται αποκλειστικά και μόνο με την πολιτική. Ε, λοιπόν, αυτό το CV εγώ το θεωρώ φτωχό. Πολύ φτωχό.

Όπου φυσάει ο άνεμος

Θεωρώ σημαντικό ένας άνθρωπος να παραμένει σταθερός στις απόψεις του. Όχι βέβαια πως μου αρέσουν οι στενοκέφαλοι τύποι που δεν αλλάζουν τις απόψεις τους απλά και μόνο για να μην θεωρηθούν “αδύναμοι” από τους άλλους. Αλλά σε σημαντικά θέματα -και ιδιαίτερα όταν μιλάμε για ενήλικους και όχι για έφηβους ή για κολλεγιόπαιδα- πιστεύω πως κάποιος πρέπει να έχει λίγο-πολύ σταθερές απόψεις, αν θέλει να πείσει και τους άλλους να τον ακολουθήσουν. Ο κ. Σαμαράς λοιπόν το 1993 σε συνέντευξή του στην εφημερίδα Καθημερινή είχε δηλώσει:

Δεν θα επιστρέψω, συνεπώς, στη Ν.Δ. και αν ακόμη αλλάξουν οι πολιτικές συνθήκες, έστω και αν με καλέσουν για να γίνω ο «αρχηγός» της

Και μαντέψτε… 15 χρόνια μετά όχι μόνο επέστρεψε στην ΝΔ ως υπουργός, αλλά έγινε αυτό που “δεν ήθελε”: αρχηγός της! Καλέ μου άνθρωπε, αποφάσισε τι θέλεις για την καριέρα σου. Το γουστάρεις το αρχηγηλίκι ή όχι; Την ΝΔ; Ή μήπως τελικά γουστάρεις πιο πολύ την πολιτική εξουσία, οπότε τα έκανες και πλακάκια με όλους και με όλα; Μάλλον το δεύτερο. Βλέπετε, το 1993 ήταν η εποχή του “Μακεδονικού”. Ο κ. Σαμαράς, παίζοντας τον πονεμένο πατριώτη Έλληνα πολιτικό, είχε σαφές όφελος να παίζει με τα συναισθήματα των ψηφοφόρων του. Προσπαθούσε να περάσει το μήνυμα: “Εγώ δεν έχω καμμία σχέση με αυτούς που σας πλήγωσαν. Εγώ είμαι εδώ για να σας πάρω μακριά από αυτούς που δεν σέβονται τα ιερά και τα όσια (μου)”. Και το κατάφερε. Τουλάχιστον το κατάφενε έως και τα τέλη του ’90 όταν και άρχισε να κάθεται λίγο η σκόνη στα “εθνικά” μας θέματα.

Ήθος: πάνω από όλα!

Εντάξει, επιστρέφεις στην παράταξη που κάποτε μισούσες. Εντάξει, γίνεσαι και υπουργός. Δε πάει στο διάλο, γίνεσαι και αρχηγός της μισητής σου παράταξης, κερδίζοντας τους απογόνους του “αιώνιου” πολιτικού σου αντιπάλου (βλ. Δρακουμέλ). Αλλά όχι ρε συ να έρχεσαι να να μου το παίζεις και σούπερμαν που “απελευθερώνει την παράταξη από τα βαρίδια”. Τι ακριβώς έκανες εσύ για αυτά τα βαρίδια όταν ήσουν υπουργός; Θα σου πω τι έκανες. Συνεργαζόσουν μαζί τους. Έκλεινες το στόμα σου μπροστά στα “νόμιμα και ηθικά” τους χόμπι. Προσπαθούσες να πείσεις τον κόσμο ότι όλα πάνε καλά. Τον ίδιο κόσμο στον οποίο στρέφεσαι τώρα λέγοντάς του ότι “εντάξει μωρέ, κάναμε και εμείς τις βρωμιές μας”. Ε λοιπόν, αυτό το θεωρώ ανηθικότητα!

Ελλάς: πολιτικό νηπιαγωγείο

Το πρόβλημα φυσικά δεν είναι ο κ. Σαμαράς. Απλά έτυχε σήμερα να διαβάσω για τον αρχηγό της ΝΔ πρώτα στο blog του Ροϊδη και αργότερα σε ένα blog αφιερωμένο στον κ. Σαμαρά (η φωτο είναι από εκεί). Το πρόβλημα είναι ότι η πολιτική παιδεία τόσο των πολιτικών όσο και των πολιτών είναι αυτού του επιπέδου. Λίγο τυχοδιωκτισμός, λίγο καρεκλοκενταυρισμός και μια ιδέα από πολιτική αμνησία συνθέτουν το ψηφιδωτό του σύγχρονου ελληνικού πολιτικού σκηνικού. Πόσο μπορούμε να αντέξουμε; Άραγε με αυτό το σύστημα περιμένουμε να “βγούμε από την κρίση”; Έχω την εντύπωση ότι εδώ και πάρα πολλές δεκαετίες είμαστε σε κρίση. Αργήσαμε λίγο, αλλά το καταλάβαμε… Μας μένει να κάνουμε κάτι γι’ αυτό!

Υ.Γ. Αν θέλετε να διαβάσετε περισσότερα για το πολτικό ήθος του κ. Σαμαρά, συνιστώ να περάσετε μια βόλτα από του Ροϊδη.

“Συμμορίες εκβιαστών και πράκτορες πίσω από τα blog” (sic)

Πρωτοσέλιδο της Αυριανής (25/7/2010)

Πάλι καλά που έχουμε και τίμιους δημοσιογράφους (βλ. Γιώργος Κουρής) με σοβαρές εφημερίδες (βλ. Αυριανή) οι οποίες προσφέρουν τα άπαντα στον ελληνικό πολιτισμό και το πολίτευμά μας. Μέχρι και νέες λέξεις μας έχουν δώσει (βλ. Αυριανισμός).

Ε, με αυτά που διαβάζουμε και δεν βγάζουμε αφρούς από το στόμα, δεν είναι να απορούμε πως γίνεται να ζητάμε με τρέλα την επανεμφάνιση του Τρωκτικού. Ο κιτρινινισμός και η λάσπη είναι στο DNA μας. Τέλος!